Κερδίσατε κύριοι κυβερνώντες μια θέση στη μαύρη λίστα του Ηρακλή.

http://www.bluearena.gr/index.php/podosfairo/iraklis-podosfairo/12230-h-kivernisi-ypegrapse-tin-kyanoleyki-katadiki Oυδέν σχόλιο. Μόνο λίγα λόγια. Μόνο λίγα λόγια για αυτούς που διαστρέβλωσαν πρώτοι την ελληνική ιστορία. Για τους δεξιούς φίλους τους που περιχαρακώθηκαν στο ελληνικό γένος εντός χώρας και χάρηκαν με τα πασοκικά χατίρια. Για τη συνωμοσία κατά του ελληνικού λαού. Κάτι που φάνηκε από θέματα τύπου Ηρακλή. Όταν καταλάβουνε ότι για κάθε αντικείμενο υπάρχει μια πολιτική αρμοδιότητα, τα λέμε ίσως στο μέλλον. Οι περισσότεροι πολιτικοί αυτής της πόλης συμμετείχαν στην καταστροφή της Ελλάδος και δεν ήταν μόνο Αθηναίοι όσοι το έπραξαν. Ήταν και από άλλα μέρη. Κυρίως από αυτήν την πόλη και την Πελοπόννησο και είναι ντρόπη για όλους μας. Στη χώρα που μπαίνουν όλοι σε καζάνι, που φάγαμε παραμύθια και δεν καταφέραμε να αξιποιήσουμε την ευλογία της φύσης και των πραγματικών απολαύσεών της. Στη χώρα όπου μας προπαγάνδισαν και αργήσαμε να αφυπνιστούμε. Όπως έλεγε ένα παλαιότερης εποχής ποίημα, κάποιος Έλληνας υπάρχει που δίνει 1 δραχμή και εισπράτει 50. Αυτός είναι ο μέσος Έλληνας, εν Ελλάδει πολιτικός. Καληνύχτα στη δημοκρατία σας, τη ψευδή. Ο Ηρακλής ιδρύθηκε επί Τουρκοκρατίας και αυτό πάντα θα πονάει, κάθε κακό κατεστημένο. Σε μια κοινωνία με προβλήματα. Κάποιοι θα έπρεπε να έχουν φύγει. Από ντροπή να έφευγαν ή έστω, από ευθιξία να παραιτούνταν ολομόναχοι. Όπως ακόμα και στην περίεργη Σουηδία συμβαίνει. Παρά τα καλά της. Γι' αυτό ο Ηρακλής είναι τρόπος ζωής. Γι' αυτό είναι τεράστια ιδέα, ενώ άλλοι μεγάλες ομάδες ή τεράστιες σαν τη Ρεάλ Μαδρίτης και τη Μπαρτσελόνια. Είναι η μόνη αυτόνομη 100% ιδέα και ομάδα, παρότι προέρχεται από το δικό της εν υπάρξει και δημιουργίας έθνος. Τουλάχιστον για τον κόσμο της. Όπως το κράτος έδιωξε κάποτε Καππαδόκες, έτσι φέρεται τώρα στον Ηρακλή. Αυτά για τους λάγνους ανθρώπους και όχι για τους υποφαινόμενους. Τα λίγα γίνανε πολλά λόγια. Διότι η απογοήτευση για το χάλι που υπάρχει, οφείλει να εκφραστεί σωστά και να μη φυλακίζουμε το μυαλό μας αμετάκλητα. Όσο μπορείς στη ζωή, άλλο τόσο πρέπει να προσπαθείς γι' αυτό. Για κάποτε έρχεται το τέλος. Όπως ένας μπλε χειμώνας, ακόμα κι αν η Θεσσαλονίκη δεν κοιμάται ποτέ ολόκληρη.