Τα ψέματα τελείωσαν και πέσανε οι μάσκες, ειδικά για κάποιους ανθρώπους του Πατρινού αθλητισμού

Αρχικά, το τελευταίο διάστημα κάποιοι προσβλήθηκαν απέναντι στην ίδια την κοινωνία της Πάτρας ανεπανόρθωτα. Δεν δικαιολογούνται όλα όσα συνέβησαν μετά το τέλος και τον αποκλεισμό από την Ε.Α. Πατρών, όπως και οι χειρονομίες των Αρμενάκη, Κίτσιου και Ριβέρα. Ο τσαμπουκάς χρειάζεται για όσους τον έχουν αγνό. Όσοι το παίζουν τσαμπουκάδες και δεν τους ταιριάζει η σωστή έννοια αυτού του πράγματος, μπορεί να αποτελέσουν δημόσιο κίνδυνο και να προκαλέσουν βλάβες στους συναθλητές τους και συναθλήτριες τους. Και λέμε συν, λόγω του ίδιου αθλήματος.
Η Ε.Φ.Ι.Π. κάλεσε σε απολογία τον αρχηγό της ομάδας βόλεϊ, Αντρέι Κράβαρικ. Επειδή ανέφερε κάτι που σε ιδιωτικό επίπεδο, ανέφερε στους συμπαίκτες του. Όμως, πόσο μάλλον για περιπτώσεις σαν τη σημερινή, όπου η αθλήτρια της Πάτρας Σοφία Μανέτα χτύπησε με το γόνατο στο θώρακα την Μαργαρίτα Πλευρίτου. Είναι δυναμικό άθλημα το πόλο, αλλά πως έφτασε το πόδι της εκεί ένας Θεός το ξέρει. Οι άνθρωποι του Ηρακλή ενημέρωσαν τους ανθρώπους της Κ.Ο.Ε. (Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος) για το περιστατικό. Γενικά, αθλήτριες αυτής της ομάδας παίζουν αντιαθλητικά. Επίσης, προσέφυγαν στη δικαιοσύνη γι' αυτό που συνέβη.
Επιπλέον, άλλο μια καταλάθος κακή στιγμή που τραμαυτίζει πολύ ένα άτομο και άλλο το κατ' εξακολούθηση αντικανονικό παιχνίδι διεκδίκησης της μπάλας μέσα στο νερό. Ο ελληνικός αθλητισμός δε σώζεται με γενική κατηγορία κατά όλων των Ολυμπιακών, των Λαρισαίων ή των Παοκτσήδων. Μάθαμε έτσι παλιά και αυτό ευνόησε την αντιγραφή κακών συμπεριφορών, σε απαράφεκτο βαθμό. Δεν είναι κανένας μας άμοιρος για όλα αυτά 100%. Όταν ζούμε σε μια κοινωνία που δεν παραδέχονται πολλά άτομα την αξία του αντιπάλου ανεξάρτητα από το συναίσθημα τους, τότε γενικότερα η κοινωνία θα βαρέσει διάλυση σε όλο της το οικοδόμημα.
Οι υγιείς οπαδοί και φίλαθλοι που ζούνε στην Πάτρα ξέρουν το σωστό και έχουν παιδεία. Αναρωτιέμαι αν όλοι οι καλοί άνθρωποι στη Βόρεια Ελλάδα έχουν παιδεία και κοινωνική επίγνωση. Η σύγκριση είναι τραγική ως ένα βαθμό. Πέρα από τα βιώματα και την αντιπαλότητα, η αλήθεια πονάει και οφείλουμε να τη δεχτούμε. Δεν παρακαλάει κανένας να συμπαθήσουν τον Ηρακλή. Απλά απαιτεί μια σχετική ισονομία. Μάλλον, μιλάμε για τα ίδια πρόσωπα που έκαψαν με την πρακτική τους τον Πελλοπονησιακό λαό. Ο Ηρακλής, όπως και άλλοι φορείς και σύλλογοι της χώρας και του εξωτερικού, βοήθησαν οικονομικά και ηθικά τους ανθρώπους που έχασαν άδικα τις περιουσίες τους.
Τέλος, σε κάθε νομό σχεδόν υπάρχει ομάδα με το όνομα Ηρακλής. Όπως υπάρχει και Ηρακλής Πατρών. Αυτό για τους δύσπιστους που μας θεωρούν εναντιωμένους κατά τους. Να κυνηγηθεί το θέμα της βίας σε όλο το φάσμα του αθλητισμού και όχι μόνο σε συνδέσμους οπαδών. Τότε να μην παραξενευτούμε αν υπάρξει κι άλλος Φιλόπουλος ή πολύ περισσότερο παιδιά αδικοχαμένα, διότι φόρεσαν τη φανέλα ή τη μπλούζα της αγαπημένης τους ομάδας. Όπως αυτοί που πραγματικά αξίζουν όλες τις τιμές από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού. Όπως ο Νίκος, ένα παιδί από την Καισαριανή. Ένα μεσημέρι έφυγε από τη ζωή, λόγω υπουλίας ''κόκκινων'' βαρβάρων και όχι οπαδών.